East: A fairy tale about Peace and war, about fear and courage./Ανατολή: Ένα παραμύθι για την Ειρήνη και τον πόλεμο, για τον φόβο και το θάρρος.

Υπάρχουν στιγμές που το σκοτάδι των προβλημάτων γύρω μας φαίνεται βαρύ, όμως πάντα υπάρχει μια χαραμάδα φως που μας δείχνει τον δρόμο.

 Το παραμύθι της μικρής Ανατολής γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να μιλήσω στα παιδιά —αλλά και στον εαυτό μου— για τη δύναμη της αγάπης, το θάρρος απέναντι στον φόβο και την ελπίδα που δεν σβήνει ποτέ, όσο κι αν φυσάει ο άνεμος. Επιπρόσθετα και για τα κακά του πολέμου.

Μια ιστορία για μικρούς και μεγάλους, συνοδευόμενη από δημιουργικές δραστηριότητες, για να θυμόμαστε πως κάθε αυγή φέρνει μαζί της μια νέα αρχή. Ας ακολουθήσουμε τα βήματα της Ανατολής..

(Εικόνα κατασκευασμένη με τη χρήση ΑΙ ύστερα από εκτενή περιγραφή)

Η ελπίδα της Ανατολής που δεν έσβησε
Ένα παραμύθι για την Ειρήνη και τον πόλεμο, για τον φόβο και το θάρρος.

Σε μια χώρα μακρινή, μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαν οι Αργοπόδαροι, μια οικογένεια σκαντζόχοιρων. Το μικρότερο μέλος της ήταν η Ανατολή, μια μικρή, γλυκιά και υπεύθυνη σκατζοχοιρίτσα. 

Το επίθετό τους το είχαν πάρει από τον προπάππου της, τον Αριστείδη. Ήταν αργός, αλλά σοφός· ποτέ δεν έκανε τίποτα χωρίς να το σκεφτεί καλά και να το ζυγίσει. Ήταν ένας αξιοσέβαστος συντοπίτης για όλη την κοινωνία των σκαντζόχοιρων.

Τον καιρό του τρύγου, τότε που ο ήλιος έλαμπε δυνατός ψηλά στον ουρανό, οι Αργοπόδαροι που είχαν τη φωλιά τους βαθιά μέσα στη γη κάτω από ένα θεόρατο πλατάνι, περνούσαν όλη τη μέρα τους εκεί. Αργά το βράδυ έβγαιναν για να συλλέξουν την τροφή τους, μερικές ρόγες σταφύλια, βατόμουρα και αν ήταν τυχεροί κανένα μήλο. Η φωλιά τους βρισκόταν λίγο μετά τα πέτρινα τείχη του Βασιλείου του Ψέματος και πριν από το μεγάλο χαντάκι που το χώριζε από το βασίλειο του χάους.  Ζούσαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι, με αγάπη, σεβασμό, ενσυναίσθηση και ειλικρίνεια – αξίες αντίθετες με ό,τι επικρατούσε στο υπόλοιπο βασίλειο της ψεύτικης ευτυχίας  και του ψέματος .

Ο παππούς Αριστείδης τους συμβούλευε πάντα

 — «Να συμπονάτε και να βοηθάτε τους αδύνατους. Να μη φοβάστε να λέτε τα προβλήματά σας. Τα υλικά αγαθά δεν έχουν αξία, μόνο τα ψυχικά χαρίσματα.»

Μια νύχτα, όμως, ήρθε το μεγάλο κακό, ο Πόλεμος.

 Ένας αλαζόνας βασιλιάς θέλησε να καταλάβει το Βασίλειο του Ψέματος και άρχισε ο μεγάλος πόλεμος, ο τρόμος κυρίεψε την οικογένεια. Εκείνο το βράδυ, ο πατέρας σκαντζόχοιρος έβγαλε τη μουσουδίτσα του από τις ρίζες του πλατανιού. Μύρισε τη φωτιά, άκουσε τους πυροβολισμούς και είδε ανθρώπους να αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Το πάτωμα και το ταβάνι της φωλιάς έτριζαν.

Ο πατέρας, ανήσυχος, τους διέταξε να μείνουν μέσα. — «Πρέπει να μετρήσουμε τις προμήθειές μας», είπε. Η Ανατολή και ο Θαλής κατέγραψαν τα τρόφιμα της αποθήκης: έφταναν για μια εβδομάδα. Η  Πηνελόπη μαζί με τη μητέρα ταχτοποίησαν την κουζίνα και κατέγραψαν τα εκεί τρόφιμα. Ο πατέρας έβγαλε πρόγραμμα, θα τρώνε όσο λιγότερο γίνεται και το φαγητό θα μοιράζεται κάθε μέρα.

«Τις επόμενες μέρες δε θα μπορούμε να βγούμε, πρέπει να αντέξουμε την πείνα».

Οι μέρες περνούσαν και έξω γινόταν χαλασμός. Τα τρόφιμα τελείωναν και τα όμορφα όνειρα των μικρών σκαντζόχοιρων έγιναν εφιάλτες. Την έκτη μέρα η Ανατολή, πεινασμένη και φοβισμένη, πήγε κρυφά στην αποθήκη και έφαγε τα τελευταία βατόμουρα. Στενοχωρήθηκε πολύ· ήξερε πως αυτό δεν ήταν σύμφωνο με τις αρχές του σπιτιού και της οικογένειάς της. Μετανιωμένη ζήτησε συγνώμη

Την έβδομη μέρα  ο πατέρας αρρώστησε, η μητέρα του έδινε και τις τελευταίες προμήθειες για να γίνει καλά. Τότε, η Ανατολή πήρε μια μεγάλη απόφαση: θα έβγαινε έξω μόνη της να βρει τροφή.  Κράτησε στο μυαλό της την εικόνα της ενωμένης τους οικογένειας και, αφού βεβαιώθηκε ότι όλοι κοιμούνται, ξεκίνησε για το ταξίδι στο Χάος.

Με το που βγήκε, το πορφυρό χρώμα του δειλινού και η μυρωδιά του καμένου την τρόμαξαν, αλλά δεν λύγισε. Είχε μια αποστολή. Σιγά-σιγά πέρασε τον δρόμο, αποφεύγοντας τις εκρήξεις και τους πυκνούς καπνούς. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, αλλά έφτασε στο χαντάκι με τα βάτα.

Καθώς γέμιζε το καλάθι της με βατόμουρα, η γη άρχισε να σείεται. Ο Δράκος του Πολέμου πλησίαζε. Ο φόβος την παρέλυσε, αλλά σκέφτηκε: «Αν αφήσω το καλάθι και τρέξω, η οικογένειά μου θα χαθεί». Με το καλάθι σφιχτά στο χέρι, άρχισε να τρέχει προς τη φωλιά. Ένιωθε την ανάσα του δράκου και τις φωτιές πίσω της, αλλά δεν κοίταξε ούτε μια φορά..

Καθώς έφτανε στη φωλιά την ώρα που χάραζε η αυγή, είδε κάτι να τρεμοπαίζει χαμηλά στο χορτάρι. Ήταν ένα μικρό αστεράκι που είχε πέσει από τον ουρανό, θαμπό και τρομαγμένο από τον θόρυβο του πολέμου.

Η Ανατολή το πλησίασε σιγά-σιγά.

 — «Μη φοβάσαι», του ψιθύρισε.

 «Κι εγώ φοβήθηκα, αλλά κοίτα... τα κατάφερα».

Του πρόσφερε ένα βατόμουρο και του χάρισε ένα ζεστό χαμόγελο. Μόλις το αστεράκι ένιωσε την καλοσύνη της, η λάμψη του επέστρεψε διπλάσια!

— «Σε ευχαριστώ, μικρή Ανατολή», είπε το αστεράκι.

 «Τώρα ξέρω πως όσο υπάρχει νοιάξιμο στη γη, το φως δεν θα σβήσει ποτέ».

Το αστεράκι ανέβηκε ψηλά και στάθηκε πάνω από το πλατάνι τους, φωτίζοντας τον δρόμο για τη μητέρα της Ανατολής που την περίμενε με δάκρυα χαράς.

Ο πόλεμος σύντομα τελείωσε και εκείνος ο χειμώνας ήταν ο πιο ζεστός και φωτεινός που έζησαν ποτέ κι  έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα.

Μετά το παραμύθι μπορείτε να κάνετε ένα κρυπτόλεξο

Να ζωγραφίσετε τις Χρωμοσελίδες

©Katerina

The Hope of the East That Never Faded
A fairy tale about Peace and War, about Fear and Courage

There are moments when the darkness of life's challenges feels heavy, and the toxicity of daily reality seems overwhelming. Yet, there is always a glimmer of light to show us the way, as long as we have people by our side to support us. The story of little Anatoli (Dawn) was born from the need to speak to children —and to ourselves— about the power of love, the courage to face our fears, and the hope that never fades, no matter how hard the wind blows.

A story for both young and old, accompanied by creative activities, to remind us that every dawn brings a new beginning. Let’s follow in Anatoli’s footsteps..

In a faraway land, once upon a time, there lived the Slowfoots, a family of hedgehogs. The youngest member of the family was East, a small, sweet, and responsible little hedgehog.

Their surname came from their great-grandfather, Aristeidis. He was slow, but wise; he never did anything without thinking it through carefully and weighing his choices. He was a respected member of the hedgehog community.

During harvest time, when the sun shone brightly high in the sky, the Slowfoots spent their days inside their burrow, deep underground beneath a towering plane tree. Late at night, they would come out to gather food—some grapes, blackberries, and, if they were lucky, an apple or two.

Their home lay just beyond the stone walls of the Kingdom of Lies and before the great ditch that separated it from the Kingdom of Chaos. There, they lived happily together, with love, respect, empathy, and honesty—values completely opposite to those ruling the rest of the kingdom of false happiness and deceit.

Grandfather Aristeidis always advised them:

— “Have compassion for the weak and help them. Do not be afraid to speak about your problems. Material goods have no value; only the virtues of the soul truly matter.”

But one night, great evil arrived: War.

An arrogant king sought to conquer the Kingdom of Lies, and thus the great war began. Terror seized the family. That night, the father hedgehog cautiously poked his snout out from the roots of the plane tree. He smelled fire, heard gunshots, and saw humans fighting for their freedom. The floor and ceiling of the burrow.

The floor and ceiling of the burrow trembled and creaked.

Worried, the father ordered everyone to stay inside.

— “We must count our supplies,” he said.

East and Thales carefully recorded the food stored in the pantry—it would last for only one week. Penelope and their mother organized the kitchen and noted what little food remained there. The father made a strict plan: they would eat as little as possible, sharing the food evenly each day.

— “We will not be able to go outside in the coming days. We must endure the hunger,” he warned.

The days passed, and outside the world was in chaos. Supplies ran low, and the beautiful dreams of the young hedgehogs turned into nightmares.

On the sixth day, hungry and frightened, East secretly went to the pantry and ate the last of the blackberries. She felt deeply ashamed; she knew this went against the values of her home and family. Full of regret, she asked for forgiveness.

On the seventh day, the father fell ill. The mother gave him the very last of their provisions in hopes of helping him recover. That was when East made a great decision: she would go out alone to find food.

Holding the image of her united family tightly in her heart, and making sure everyone was asleep, she quietly set off on her journey into Chaos.

As soon as she emerged, the crimson color of the sunset and the smell of burning filled her with fear—but she did not give up. She had a mission. Slowly, she crossed the road, avoiding explosions and thick smoke. Her heart pounded wildly, but she reached the ditch filled with thorny bushes.

As she filled her basket with blackberries, the ground began to shake.

The Dragon of War was approaching.

Fear froze her—but then she thought:

“If I drop the basket and run, my family will be lost.”

Clutching the basket tightly, she ran back toward the burrow. She could feel the dragon’s breath and the flames behind her, yet she did not look back even once.

As dawn broke and she neared the burrow, she noticed something flickering softly in the grass. It was a small star that had fallen from the sky—dim and frightened by the noise of war.

East approached it gently.

— “Don’t be afraid,” she whispered.

“I was afraid too… but look—I made it.”

She offered the star a blackberry and gave it a warm smile. The moment the little star felt her kindness, its light returned—twice as bright.

— “Thank you, little East,” said the star.

“Now I know that as long as there is care on Earth, the light will never fade.”

The star rose high into the sky and came to rest above the plane tree, lighting the path for East’s mother, who was waiting with tears of joy.

The war soon ended, and that winter became the warmest and brightest they had ever lived.

And so they lived happily ever after—

and we, even better. 

·  Enjoy a word search puzzle after the story.

·  Have fun with our coloring pages.

©Katerina

Wishes for the New Year/ Ευχές για το νέο Έτος

May 2026 be the year that our dreams will gain color, our creations will find their place in the world, and our stories will travel far. Happy New Year with inspiration and creation!

Είθε το 2026 να είναι η χρονιά που τα όνειρά μας θα αποκτήσουν χρώμα, οι δημιουργίες μας θα βρουν τη θέση τους στον κόσμο και οι ιστορίες μας θα ταξιδέψουν μακριά. Καλή Χρονιά με έμπνευση και δημιουργία! 

Handmade Christmas card! /Χειροποίητη Χριστουγεννιάτικη κάρτα!

Handmade Christmas card! 

Card made from recyclable materials!

 A piece of thread, a few beads, a piece of ribbon, a piece of cardboard!!

Κάρτα φτιαγμένη από ανακυκλώσιμα υλικά! 

Ένα κομμάτι κλωστής, λίγες χάντρες, ένα κομμάτι κορδέλας, ένα κομμάτι χαρτόνι!! 

I will be gone....Θα λείψω....

With a heavy heart, I'm letting you know that I'll be away from the blog for quite some time. Everyday life has become quite demanding, and my time is severely limited, so I won't be able to continue posting as frequently across all three blogs.

Thank you so much for your support and comments—they've made this journey so beautiful! I'll try to return soon with new stories, photos, and inspiration.

In the meantime, I wish you a wonderful autumn, and I'll do my best to stay connected with your own adventures!!You can find me here (photography blog), or here (blog with stories, traditions, and images from my homeland)

Με βαριά καρδιά σας ενημερώνω ότι θα απουσιάσω από το μπλογκ για αρκετό καιρό. Η καθημερινότητα έχει γίνει αρκετά απαιτητική και ο χρόνος μου περιορίζεται δραστικά, οπότε δεν μπορώ να συνεχίσω με την ίδια συχνότητα τις αναρτήσεις και σε τρία μπλογκ.

Σας ευχαριστώ θερμά για την υποστήριξη και τα σχόλιά σας – έχουν κάνει αυτό το ταξίδι τόσο όμορφο! Θα προσπαθήσω να επιστρέψω σύντομα με νέες ιστορίες, φωτογραφίες και έμπνευση. Μέχρι τότε, σας εύχομαι καλό φθινόπωρο και θα προσπαθήσω να μείνω συνδεδεμένη με τις δικές σας περιπέτειες!! Μπορείτε να με βρείτε εδώ (μπλογκ με  φωτογραφίες), ή εδώ (μπλογκ με ιστορίες, έθιμα και εικόνες από τον τόπο μου)   

©Katerina 

Hello Autumn

 

Preparation for the Transition to Autumn and Returning to School

The gradual change of seasons and the return to school bring a bittersweet feeling. New challenges and opportunities replace the carefree days of summer and vacation. Psychological preparation for both children and parents is just as important as practical organization. Here are 7 tips for a smoother transition:

Acceptance of Change

Recognize that the transition from summer to autumn and back to school can bring anxiety or worry. It is normal to feel nervous or uneasy about a new beginning. The first step is to accept these feelings and approach them with understanding. A positive attitude toward change can make a difference, helping us see autumn as an opportunity for new experiences and learning.

Establishing a Routine

The importance of a consistent daily routine for both children and parents. A stable routine is essential for children to feel safe and secure. Gradually adjust sleep and wake times to align with the school schedule. Organize meals and activities to balance study and rest. A routine helps reduce anxiety and improve concentration.

Enhancing Communication

Talk with children about their concerns and expectations. Open and honest communication is key to understanding their feelings. Encourage them to express their emotions and discuss what worries them. Listen attentively and show empathy so they feel supported during this transition.

Organization and Preparation

Tips for preparing school supplies and clothing. Practical preparation for school can be an enjoyable process when done together with the children. Create a checklist of necessary school items and clothes, and involve everyone in shopping and organizing. This gives children a sense of control and mentally prepares them for the new start.

Caring for Mental Health

Relaxation and stress management techniques (e.g., deep breathing, short breaks). Returning to school can cause stress, so it is important to learn relaxation methods such as deep breaths or brief rest periods. Also, adequate rest and a balanced diet play a vital role in maintaining mental and physical health.

Creating Positive Expectations

Focus on the positive aspects of the school year (new friends, learning, activities). Emphasize the exciting parts of the new school year: new friendships, knowledge to be gained, activities, and play. Encourage self-confidence and independence by reminding children they are capable of facing challenges.

Preparing the Home

Prepare the home to be a safe, pleasant, and welcoming space where the family can spend more quality time together. Clearing out the wardrobes and recycling (we can donate or sell on Vinted) anything we haven’t worn for at least two years — it’s very likely we won’t wear it again!

With support and organization, autumn and the return to school can become a positive experience for the whole family.

«Προετοιμασία για τη μετάβαση στο φθινόπωρο και την επιστροφή στο σχολείο»

Η αλλαγή εποχής σιγά σιγά και η επιστροφή στο σχολείο φέρνουν μια γλυκιά μελαγχολία. Νέες προκλήσεις και ευκαιρίες έρχονται να αντικαταστήσουν την ανεμελιά των διακοπών και του καλοκαιριού. Η ψυχολογική προετοιμασία των παιδιών αλλά και των γονέων είναι εξίσου σημαντική με την πρακτική οργάνωση.

 7 Τιπς για καλύτερη μετάβαση:

Αποδοχή της αλλαγής

Αναγνώριση ότι η μετάβαση από το καλοκαίρι στο φθινόπωρο και το σχολείο μπορεί να φέρει άγχος ή ανησυχία. Είναι φυσιολογικό να νιώθουμε άγχος ή ανησυχία για το νέο ξεκίνημα. Το πρώτο βήμα είναι να αποδεχτούμε αυτά τα συναισθήματα και να τα αντιμετωπίσουμε με κατανόηση. Μια θετική στάση απέναντι στην αλλαγή μπορεί να κάνει τη διαφορά, βοηθώντας μας να δούμε το φθινόπωρο ως μια ευκαιρία για νέες εμπειρίες και μάθηση.

Δημιουργία ρουτίνας

Η σημασία της σταθερής καθημερινής ρουτίνας για παιδιά και γονείς. Η σταθερή καθημερινή ρουτίνα είναι απαραίτητη για να νιώθουν τα παιδιά ασφάλεια και σιγουριά. Ξεκινήστε σταδιακά να προσαρμόζετε το πρόγραμμα ύπνου και ξυπνήματος ώστε να ταιριάζει με το σχολικό ωράριο. Οργανώστε τα γεύματα και τις δραστηριότητες έτσι ώστε να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στη μελέτη και την ξεκούραση. Η ρουτίνα βοηθά να μειωθεί το άγχος και να αυξηθεί η συγκέντρωση.

Ενίσχυση της επικοινωνίας

Συζήτηση με τα παιδιά για τις ανησυχίες και τις προσδοκίες τους. Η ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία με τα παιδιά είναι κλειδί για να κατανοήσουμε τις ανησυχίες και τις προσδοκίες τους. Ενθαρρύνετε τα να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να μιλούν για ό,τι τα απασχολεί. Ακούστε με προσοχή και δείξτε κατανόηση, ώστε να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι σε αυτή τη μετάβαση.

 Οργάνωση και προετοιμασία

• Συμβουλές για την προετοιμασία σχολικών ειδών και ρούχων. Η πρακτική προετοιμασία για το σχολείο μπορεί να γίνει μια ευχάριστη διαδικασία αν την κάνουμε μαζί με τα παιδιά. Δημιουργήστε μια λίστα με τα απαραίτητα σχολικά είδη και ρούχα και συμμετέχετε όλοι στη διαδικασία αγοράς και οργάνωσης. Αυτό δίνει στα παιδιά αίσθηση ελέγχου και προετοιμάζει το μυαλό τους για το νέο ξεκίνημα.

Φροντίδα της ψυχικής υγείας

• Τεχνικές χαλάρωσης και διαχείρισης άγχους (π.χ. αναπνοές, μικρά διαλείμματα). Η μετάβαση στο σχολείο μπορεί να προκαλέσει άγχος, γι’ αυτό είναι σημαντικό να μάθουμε τεχνικές χαλάρωσης, όπως βαθιές αναπνοές ή μικρά διαλείμματα για ξεκούραση. Επίσης, η επαρκής ξεκούραση και η ισορροπημένη διατροφή παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της ψυχικής και σωματικής υγείας. 

Δημιουργία θετικών προσδοκιών

• Εστίαση στα θετικά στοιχεία της σχολικής χρονιάς (νέοι φίλοι, μάθηση, δραστηριότητες). Εστιάστε στα θετικά στοιχεία της νέας σχολικής χρονιάς: τις νέες φιλίες, τις γνώσεις που θα αποκτήσουν τα παιδιά, τις δραστηριότητες και τα παιχνίδια. Ενθαρρύνετε την αυτοπεποίθηση και την ανεξαρτησία τους, υπενθυμίζοντας τους ότι είναι ικανοί να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις.

Προετοιμασία του σπιτιού

Η προετοιμασία του σπιτιού έτσι ώστε να γίνει ένας ασφαλής, ευχάριστος ελκυστικός  χώρος για να περνάει η οικογένεια περισσότερες ώρες εκεί. Ξεκαθάρισμα στις ντουλάπες και ανακύκλωση (μπορούμε να χαρίσουμε ή να τα πουλήσουμε στο Vinted)  ότι δεν έχουμε φορέσει για τουλάχιστον δύο χρονιές, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα το ξαναφορέσουμε! Με υποστήριξη και οργάνωση, το φθινόπωρο και το άνοιγμα των σχολείων μπορούν να γίνουν μια θετική εμπειρία για όλη την οικογένεια.

©Katerina 

7 Quotes About Travel

 7 Quotes About Travel

Travel – experiences engraved in the soul, lessons that can also be found in select books, and moments that become lifelong memories.

 FFF 29/8 with Nicole

Here are 7 quotes about travel that can inspire and gently encourage you to dream of your next escape:

·         “Traveling – it leaves you speechless, then turns you into a storyteller.” – Ibn Battuta

·         “We don’t travel to escape life, but so life doesn’t escape us.” – Anonymous

·         “The world is a book, and those who do not travel read only one page.” – Saint Augustine

·         “The best journeys are not found on maps, but in the heart.” – Anonymous

·         “It’s not the destination that matters, but the journey itself.” – Kavafis (paraphrase from Ithaca)

·         “In every place you visit, you leave a piece of yourself and take with you a new self.” – Anonymous

·         “The moments that stay with us are not just the places we’ve seen, but the people we’ve shared them with.” – Anonymous

Every trip, big or small, carries its own magic. Even if we cannot reach faraway destinations, we can always travel with our mind and heart.

And sometimes, those are the most beautiful journeys of all.

For me, even blogging is a journey!

7 Αποφθέγματα για τα Ταξίδια

Τα ταξίδια, εμπειρίες που χαράζονται στην ψυχή 

, μαθήματα που μαθαίνονται ακόμη και από κάποια εκλεκτά βιβλία, στιγμές που γίνονται αναμνήσεις ζωής. 

Παρακάτω συγκέντρωσα 7 αποφθέγματα για τα ταξίδια που μπορεί να χαρίσουν έμπνευση και μια μικρή παρότρυνση να ονειρευτείς την επόμενη  απόδραση:

---

1. «Το ταξίδι σε αφήνει άφωνο και μετά σε κάνει αφηγητή.» – Ibn Battuta
2. «Δεν ταξιδεύουμε για να ξεφύγουμε από τη ζωή, αλλά για να μη μας ξεφύγει η ζωή.» – Ανώνυμος
3. «Ο κόσμος είναι ένα βιβλίο και όσοι δεν ταξιδεύουν διαβάζουν μόνο μία σελίδα.» – Άγιος Αυγουστίνος
4. «Τα καλύτερα ταξίδια δεν τα βρίσκεις στους χάρτες, αλλά στην καρδιά.» – Ανώνυμος
5. «Δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι.» – Καβάφης (παράφραση από την “Ιθάκη”)
6. «Σε κάθε τόπο που πας, αφήνεις ένα κομμάτι σου και παίρνεις μαζί σου έναν καινούργιο εαυτό.» – Ανώνυμος
7. «Οι στιγμές που μένουν δεν είναι τα μέρη που είδες, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους τα μοιράστηκες.» – Ανώνυμος

---

Κάθε ταξίδι, μικρό ή μεγάλο, έχει τη δική του μαγεία. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να βρεθούμε σε μακρινούς προορισμούς, μπορούμε πάντα να ταξιδεύουμε με το νου και την καρδιά.

Και μερικές φορές, αυτά είναι τα πιο όμορφα ταξίδια.

Για εμένα ακόμη και το Bloging είναι ένα ταξίδι!

©Katerina 

 

A story about the house across from the little grove during the Civil War

Going Round in Circles

Art For fan Friday with Gillena 

Mosaic Monday No 148 

Chica A phrase with 7 words/ Μια φράση με 7 λέξεις

Charlotte     Elephant's Child

and   Οι Περιπλανήσεις της Messymimi.

A real story about the house across from the little grove during the Civil War

Grandmother Eftychia, now in her nineties, stood in front of a pile of stones, dust, and fragments of wood. A heavy sigh escaped her lips. Once, here, at this very spot, there had been a house. Not just any house, but the house that had sheltered her dream.

It was during the years of the Civil War. The war had scattered fear everywhere, and her family, forced to abandon their village of Piperia, was searching for refuge in nearby Aridaia. The cart, loaded with their few belongings—a mattress, a blanket, a few kitchen utensils—moved slowly, weighed down by uncertainty.

Their mother (for there was no father) had found an old house, next to the first Primary School. It was in ruins, with a courtyard overgrown with wild grass. Little Eftychia, who at that time was a cheerful child, forgetting for a moment the fear she lived with every night during the war, felt a strange attraction to this house. The entrance smelled of “Kleisoura,” a scent that reminded her of her grandmother’s old wooden chests and the safety of their ancestral home.

As she walked into the courtyard, on the slippery ground she saw two or three abandoned toys and a piece of paper. A broken wooden horse and a rusty spinning top. But among them, what captured her heart was a small clay bird, with a tiny hole in its beak. It looked mute and useless, but it was so beautiful. She picked it up in her hands and felt an indescribable joy. She had found it there, in the abandoned yard, and felt that it belonged to her. Deep inside, she prayed they would stay in that house. It was the house of her dreams, like a child’s celebration.

Just as they began unloading the cart, a voice was heard behind them. It was Mrs. Irini, an old friend of her mother’s.
“Stop, don’t stay here, Domna,” she said anxiously.
“Every night there are battles in this area. The army and the partisans have turned it into a battlefield. It isn’t safe!”

Eftychia’s heart sank. Her mother, troubled, agreed.
“Mama, please, let’s stay here.”
“It isn’t safe, my child. We’ll find another place. Come now.”

They began loading their things back onto the cart, while Eftychia clutched the clay bird in her palm. They were forced to leave it behind, for her mother told her it would not be right to take something from a house that did not belong to them.

Eventually, they ended up in Avramidis’ house, far from the fighting. It was a good house, safe, but she never felt the same warmth there. Her dream—the clay bird and the house with the scent of Kleisoura—was left behind.

Now, Grandmother Eftychia looks at the heap of ruins. The scent is gone, the toys are gone—everything is gone. Only the memories remain, vivid and clear, reminding her of a childhood dream. The clay bird, she left behind, but its image stayed forever in her soul.

A true story, told by Grandmother Eftychia when she saw the house across from the little grove demolished.

Μια ιστορία για το σπίτι απέναντι από το δασάκι στον εμφύλιο

Η γιαγιά Ευτυχία, στα ενενήντα της χρόνια πια, στεκόταν μπροστά σε έναν σωρό από πέτρες, σκόνη και κομμάτια ξύλων. Ένας βαρύς αναστεναγμός ξέφυγε από τα χείλη της. Κάποτε, εδώ, σε αυτό το σημείο, υπήρχε ένα σπίτι. Όχι ένα οποιοδήποτε σπίτι, αλλά το σπίτι που είχε φιλοξενήσει το όνειρό της.

Ήταν στα χρόνια του Εμφυλίου. Ο πόλεμος είχε σκορπίσει τον φόβο και η οικογένειά της, αναγκασμένη να εγκαταλείψει το χωριό της την Πιπεριά, έψαχνε καταφύγιο στην κοντινή Αριδαία. Το κάρο, γεμάτο με τα λιγοστά τους υπάρχοντα –ένα στρώμα, μια κουβέρτα, μερικά κουζινικά– τραβούσε αργά, βαριά από την αβεβαιότητα.

Η μητέρα τους (γιατί πατέρας δεν υπήρχε) είχε βρει ένα παλιό σπίτι, δίπλα στο Πρώτο ΔημοτικόΣχολείο. Ήταν ερειπωμένο, με την αυλή του γεμάτη αγριόχορτα. Η μικρή Ευτυχία, που τότε ήταν ένα χαρούμενο παιδί, ξεχνώντας το φόβο που ζούσε κάθε βράδυ με τον πόλεμο, ένιωσε μια περίεργη έλξη γι' αυτό το σπίτι. Η είσοδος μύριζε Κλεισούρα, μια μυρωδιά που της θύμιζε τα παλιά, ξύλινα σεντούκια της γιαγιάς της και την ασφάλεια του πατρικού τους.

Καθώς περπατούσε στην αυλή, στο ολισθηρό πάτωμα είδε δυο-τρία παρατημένα παιχνίδια και ένα κομμάτι χαρτί. Ένα σπασμένο ξύλινο αλογάκι και μια σκουριασμένη σβούρα. Μα ανάμεσά τους, έκλεψε την καρδιά της ένα πήλινο πουλάκι, με μια μικρή τρύπα στο ράμφος του. Έμοιαζε βουβό και άχρηστο, αλλά ήταν τόσο όμορφο. Το πήρε στα χέρια της και ένιωσε μια απερίγραπτη χαρά. Το βρήκε εκεί στην παρατημένη αυλή και ένιωθε ότι της ανήκε. Μέσα της, παρακαλούσε να μείνουν σε αυτό το σπίτι. Ήταν το σπίτι των ονείρων της, σαν παιδική γιορτή.

Μόλις άρχισαν να ξεφορτώνουν το κάρο, μια φωνή ακούστηκε πίσω τους. Ήταν η κυρία Ειρήνη, μια παλιά φίλη της μητέρας της.

«Σταματήστε, μην μείνετε εδώ Δόμνα μου», τους είπε με αγωνία.

«Σε αυτήν την περιοχή γίνονται μάχες κάθε βράδυ. Ο στρατός και οι αντάρτες το έχουν κάνει πεδίο μάχης. Δεν είναι ασφαλές!».

Η καρδιά της Ευτυχίας βούλιαξε. Η μητέρα της, προβληματισμένη, συμφώνησε.

«Μαμά ας μείνουμε εδώ σε παρακαλώ»

«Δεν είναι ασφαλές, θα βρούμε άλλο, έλα».

Άρχισαν να φορτώνουν ξανά τα πράγματα στο κάρο, ενώ η Ευτυχία έσφιγγε το πήλινο πουλάκι στην παλάμη της. Αναγκάστηκαν να το αφήσουν πίσω, γιατί η μητέρα της τής είπε ότι δεν θα ήταν σωστό να το πάρουν από ένα σπίτι που δεν τους ανήκε.

Τελικά, κατέληξαν στο σπίτι του Αβραμίδη, μακριά από τις μάχες. Ήταν ένα καλό σπίτι, ασφαλές, αλλά ποτέ δεν ένιωσε εκεί την ίδια ζεστασιά. Το όνειρό της, το πήλινο πουλάκι και το σπίτι με τη μυρωδιά της Κλεισούρας, έμειναν πίσω.

Τώρα, η γιαγιά Ευτυχία κοιτάζει τον σωρό των ερειπίων. Δεν υπάρχει πια η μυρωδιά, δεν υπάρχουν τα παιχνίδια, δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο οι αναμνήσεις, ζωντανές και καθαρές, που της θυμίζουν ένα παιδικό όνειρο. Το πήλινο πουλάκι, το άφησε πίσω, αλλά η εικόνα του έμεινε για πάντα στην ψυχή της.

Μια πραγματική ιστορία ειπωμένη από τη γιαγιά Ευτυχία όταν είδε το σπίτι απέναντι από το δασάκι γκρεμισμένο!

 FFF 22/8 with Nicole

©Katerina