Τον καιρό του τρύγου, τότε που ο ήλιος έλαμπε δυνατός ψηλά στον ουρανό, οι Αργοπόδαροι που είχαν τη φωλιά τους βαθιά μέσα στη γη κάτω από ένα θεόρατο πλατάνι, περνούσαν όλη τη μέρα τους εκεί. Αργά το βράδυ έβγαιναν για να συλλέξουν την τροφή τους, μερικές ρόγες σταφύλια, βατόμουρα και αν ήταν τυχεροί κανένα μήλο.
Λίγο μετά τα πέτρινα τείχη του Βασιλείου του ψέματος βρισκόταν η φωλιά τους, εκεί ζούσαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι, με αγάπη, σεβασμό, ενσυναίσθηση και ειλικρίνεια – αξίες άγνωστες στο βασίλειο του ψέματος .
Ο παππούς Αριστείδης τους συμβούλευε πάντα
— «Να συμπονάτε και να βοηθάτε τους αδύνατους. Να μη φοβάστε να λέτε τα προβλήματά σας. Τα υλικά αγαθά δεν έχουν αξία, μόνο τα ψυχικά χαρίσματα.»
Μια νύχτα, όμως, ήρθε το μεγάλο κακό, ο Πόλεμος. Ένας αλαζόνας βασιλιάς θέλησε να καταλάβει το Βασίλειο του Ψέματος και άρχισε ο μεγάλος πόλεμος. Ο τρόμος κυρίεψε την οικογένεια. Εκείνο το βράδυ, ο πατέρας σκαντζόχοιρος έβγαλε τη μουσουδίτσα του από τις ρίζες του πλατανιού. Μύρισε τη φωτιά, άκουσε τους πυροβολισμούς και είδε ανθρώπους να αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Το πάτωμα και το ταβάνι της φωλιάς έτριζαν.
Ο πατέρας, ανήσυχος, τους διέταξε να μείνουν μέσα. — «Πρέπει να μετρήσουμε τις προμήθειές μας», είπε. Η Ανατολή και ο Θαλής κατέγραψαν τα τρόφιμα της αποθήκης: έφταναν για μια εβδομάδα. Η Πηνελόπη μαζί με τη μητέρα ταχτοποίησαν την κουζίνα και κατέγραψαν τα εκεί τρόφιμα. Ο πατέρας έβγαλε πρόγραμμα, θα τρώνε όσο λιγότερο γίνεται και το φαγητό θα μοιράζεται κάθε μέρα.
«Τις επόμενες μέρες δε θα μπορούμε να βγούμε, πρέπει να αντέξουμε την πείνα».
Οι μέρες περνούσαν και έξω γινόταν χαλασμός. Τα τρόφιμα τελείωναν και τα όμορφα όνειρα των μικρών σκαντζόχοιρων έγιναν εφιάλτες. Την έκτη μέρα η Ανατολή, πεινασμένη και φοβισμένη, πήγε κρυφά στην αποθήκη και έφαγε τα τελευταία βατόμουρα. Στενοχωρήθηκε πολύ· ήξερε πως αυτό δεν ήταν σύμφωνο με τις αρχές του σπιτιού και της οικογένειάς της. Μετανιωμένη ζήτησε συγνώμη
Την έβδομη μέρα ο πατέρας αρρώστησε, η μητέρα του έδινε και τις τελευταίες προμήθειες για να γίνει καλά. Τότε, η Ανατολή πήρε μια μεγάλη απόφαση: θα έβγαινε έξω μόνη της να βρει τροφή. Κράτησε στο μυαλό της την εικόνα της ενωμένης τους οικογένειας και, αφού βεβαιώθηκε ότι όλοι κοιμούνται, ξεκίνησε για το ταξίδι στο Χάος.
Μόλις βγήκε έξω, το πορφυρό χρώμα του δειλινού και η μυρωδιά του καμένου την τρόμαξαν, αλλά δεν λύγισε. Είχε μια αποστολή. Σιγά-σιγά πέρασε τον δρόμο, αποφεύγοντας τις εκρήξεις και τους πυκνούς καπνούς. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, αλλά έφτασε στο χαντάκι με τα βάτα.
Καθώς γέμιζε το καλάθι της με βατόμουρα, η γη άρχισε να σείεται. Ο Δράκος του Πολέμου πλησίαζε. Ο φόβος την παρέλυσε, αλλά σκέφτηκε: «Αν αφήσω το καλάθι και τρέξω, η οικογένειά μου θα χαθεί». Με το καλάθι σφιχτά στο χέρι, άρχισε να τρέχει προς τη φωλιά. Ένιωθε την ανάσα του δράκου και τις φωτιές πίσω της, αλλά δεν κοίταξε ούτε μια φορά..
Καθώς έφτανε στη φωλιά την ώρα που χάραζε η αυγή, είδε κάτι να τρεμοπαίζει χαμηλά στο χορτάρι. Ήταν ένα μικρό αστεράκι που είχε πέσει από τον ουρανό, θαμπό και τρομαγμένο από τον θόρυβο του πολέμου.
Η Ανατολή το πλησίασε σιγά-σιγά.
— «Μη φοβάσαι», του ψιθύρισε.
«Κι εγώ φοβήθηκα, αλλά κοίτα... τα κατάφερα».
Του πρόσφερε ένα βατόμουρο και του χάρισε ένα ζεστό χαμόγελο. Μόλις το αστεράκι ένιωσε την καλοσύνη της, η λάμψη του επέστρεψε διπλάσια!
— «Σε ευχαριστώ, μικρή Ανατολή», είπε το αστεράκι.
«Τώρα ξέρω πως όσο υπάρχει νοιάξιμο στη γη, το φως δεν θα σβήσει ποτέ».
Το αστεράκι ανέβηκε ψηλά και στάθηκε πάνω από το πλατάνι τους, φωτίζοντας τον δρόμο για τη μητέρα της Ανατολής που την περίμενε με δάκρυα χαράς.
Ο πόλεμος σύντομα τελείωσε και εκείνος ο χειμώνας παρά το κρύο και τα χιόνια του, ήταν ο πιο ζεστός και φωτεινός που έζησαν ποτέ γιατί όπου υπάρχει η Αγάπη υπάρχει Ελπίδα.
Μετά το παραμύθι μπορείτε να κάνετε ένα κρυπτόλεξο
Να ζωγραφίσετε τις Χρωμοσελίδες
©Katerina
The Hope of the East That Never Faded
A fairy tale about Peace and War, about Fear and Courage
There are moments when the darkness of life's challenges feels heavy, and
the toxicity of daily reality seems overwhelming. Yet, there is always a
glimmer of light to show us the way, as long as we have people by our side to
support us. The story of little Anatoli (Dawn) was born from the need to speak
to children —and to ourselves— about the power of love, the courage to face our
fears, and the hope that never fades, no matter how hard the wind blows.
A story for both young and old, accompanied by creative activities, to
remind us that every dawn brings a new beginning. Let’s follow in Anatoli’s
footsteps..
In a faraway land, once upon a time, there lived the
Slowfoots, a family of hedgehogs. The youngest member of the family was East, a
small, sweet, and responsible little hedgehog.
Their surname came from their great-grandfather, Aristeidis.
He was slow, but wise; he never did anything without thinking it through
carefully and weighing his choices. He was a respected member of the hedgehog
community.During harvest time, when the sun shone brightly high in
the sky, the Slowfoots spent their days inside their burrow, deep underground
beneath a towering plane tree. Late at night, they would come out to gather
food—some grapes, blackberries, and, if they were lucky, an apple or two.Their home lay just beyond the stone walls of the Kingdom
of Lies and before the great ditch that separated it from the Kingdom of Chaos.
There, they lived happily together, with love, respect, empathy, and
honesty—values completely opposite to those ruling the rest of the kingdom of
false happiness and deceit.
Grandfather Aristeidis always advised them:— “Have compassion for the weak and help them. Do not be afraid to speak
about your problems. Material goods have no value; only the virtues of the soul
truly matter.”
But one night, great evil arrived: War.
An arrogant king sought to conquer the Kingdom of Lies,
and thus the great war began. Terror seized the family. That night, the father
hedgehog cautiously poked his snout out from the roots of the plane tree. He
smelled fire, heard gunshots, and saw humans fighting for their freedom. The
floor and ceiling of the burrow.
The floor and ceiling of the burrow trembled and creaked.
Worried, the father ordered everyone to stay inside.
— “We must count our supplies,” he said.
East and Thales carefully recorded the food stored in the
pantry—it would last for only one week. Penelope and their mother organized the
kitchen and noted what little food remained there. The father made a strict
plan: they would eat as little as possible, sharing the food evenly each day.
— “We will not be able to go outside in the coming
days. We must endure the hunger,” he warned.
The days passed, and outside the world was in chaos.
Supplies ran low, and the beautiful dreams of the young hedgehogs turned into
nightmares.
On the sixth day, hungry and frightened, East secretly
went to the pantry and ate the last of the blackberries. She felt deeply
ashamed; she knew this went against the values of her home and family. Full of
regret, she asked for forgiveness.
On the seventh day, the father fell ill. The mother gave
him the very last of their provisions in hopes of helping him recover. That was
when East made a great decision: she would go out alone to find food.
Holding the image of her united family tightly in her
heart, and making sure everyone was asleep, she quietly set off on her journey
into Chaos.
As soon as she emerged, the crimson color of the sunset
and the smell of burning filled her with fear—but she did not give up. She had
a mission. Slowly, she crossed the road, avoiding explosions and thick smoke.
Her heart pounded wildly, but she reached the ditch filled with thorny bushes.
As she filled her basket with blackberries, the ground
began to shake.
The Dragon of War was approaching.
Fear froze her—but then she thought:
“If I drop the basket and run, my family will be lost.”
Clutching the basket tightly, she ran back toward the
burrow. She could feel the dragon’s breath and the flames behind her, yet she
did not look back even once.
As dawn broke and she neared the burrow, she noticed
something flickering softly in the grass. It was a small star that had fallen
from the sky—dim and frightened by the noise of war.
East approached it gently.
— “Don’t be afraid,” she whispered.
“I was afraid too… but look—I made it.”
She offered the star a blackberry and gave it a warm
smile. The moment the little star felt her kindness, its light returned—twice
as bright.
— “Thank you, little East,” said the star.
“Now I know that as long as there is care on Earth, the light will never
fade.”
The star rose high into the sky and came to rest above
the plane tree, lighting the path for East’s mother, who was waiting with tears
of joy.
The war soon ended, and that winter became the warmest
and brightest they had ever lived.
And so they lived happily ever after—
and we, even better.
·
Enjoy a word search puzzle after the story.
·
Have fun with our coloring pages.
The Deaf Frog and the Summit
.png)
.jpg)
