Urban Flowers: Elli's Hope/ Αστικά Λουλούδια: Η Ελπίδα της Έλλης

A card for the hot summer, a story about the scorching Athens, a suggestion for writing, and a mosaic that connects them all! Have a great day, my friends!

Μια κάρτα για το καυτό καλοκαίρι, μια ιστορία για την καυτή Αθήνα, μια πρόταση για τη γραφή και ένα Μωσαϊκό που τα συνδέει όλα! Καλή σας  μέρα φίλοι μου!

For Art journal journey

 Summer Fun

Art For fan Friday with Gillena 

Mosaic Monday No 148 

Chica A phrase with 7 words/ Μια φράση με 7 λέξεις

The mind goes very far with writing!

Ο νους πηγαίνει μακριά με τη γραφή!

Charlotte     Elephant's Child

and   Οι Περιπλανήσεις της Messymimi.

 FFF with Nicole

Urban Flowers: Elli's Hope

In a neighbourhood of Athens, the Anafiotika, right beneath the Acropolis, where the heatwave made the urban concrete exude warm air, Elli, a dark-haired sixty-year-old with a sensitive heart, lived in a small house with a whitewashed yard and pots of aromatic flowers in white tin cans. On a small makeshift bench, she read the newspaper (she always loved the feel of paper) on the windowsill, where she had small vases with herbs, and the air was filled with the scent of basil, oregano, and mint.

At some point, she lifted her eyes from the newspaper and looked at Athens, a chaos of concrete, with the city's lungs shrinking more and more. Something had to be done; the city couldn't breathe. She decided to take action, to inform her neighbors, to encourage the young people to create gardens even on balconies! She would establish an NGO.

She went to the university and spoke to an old professor friend about her idea, who gave her a platform to communicate her vision to the students. They were excited and filled the city's radios with slogans from their campaign. Their slogan was "More green for a more human city."

They would start from her neighborhood, where there were empty spaces, and fill them with flowers and plants. The vacant squares of the neighborhood became filled with greenery and blooms. Her little yard, full of beautiful cats, became a base for planting greenery and ideas. The small gardens, a spectrum of hope, reminded her that together they could make a difference and that she was not alone in this world! Her home became a hub for discussions and collectives, uniting people with cats and nature in the urban landscape.

Moral: Sensitivity, like summer rain, waters and blooms what others consider to be stone.

Αστικά Λουλούδια: Η Ελπίδα της Έλλης

Σε μια γειτονιά της Αθήνας, τα Αναφιώτικα,  κάτω ακριβώς από την ακρόπολη, όπου ο καύσωνας έκανε τον αστικό τσιμεντένιο  να αποπνέει θερμό αέρα, η Έλλη,  μια μελαχρινή  εξηντάρα με ευαίσθητη καρδιά ζούσε σε ένα μικρό σπιτάκι με ασβεστωμένη αυλή και γλάστρες με αρωματικά λουλούδια σε λευκούς τενεκέδες. Σε ένα μικρό αυτοσχέδιο παγκάκι, στο πεζούλι διάβαζε εφημερίδα (πάντα της άρεσε η αίσθηση του χαρτιού) στο πεζούλι του παραθύρου είχε  μικρά βάζα με αρωματικά και ο αέρας γέμιζε με τη μυρωδιά του βασιλικού της ρίγανης και της μέντας. Κάποια στιγμή σήκωσε τα μάτια της από την εφημερίδα και κοίταξε την Αθήνα ένα χάος από τσιμέντο, οι πνεύμονες της πόλης όλο και μικραίνουν. Κάτι πρέπει να γίνει, η πόλη δεν αναπνέει. Αποφάσισε να κάνει κάτι, να ενημερώσει πρώτα τους γείτονες, να ενθαρρύνει τους νέους για τη δημιουργία κήπων ακόμη και στα μπαλκόνια!! Θα ιδρύσει μια Μ.Κ.Ο. 

Πήγε στο Πανεπιστήμιο, μίλησε σε έναν παλιό φίλο καθηγητή για την ιδέα του, της έδωσε βήμα να επικοινωνήσει την ιδέα του στους φοιτητές, εκείνοι ενθουσιάστηκαν, γέμισαν τα ραδιόφωνα της πόλης με σλόγκαν  με την καμπάνια τους . Το σλόγκαν τους «Περισσότερο πράσινο για μια περισσότερο ανθρώπινη  πόλη».

Θα ξεκινούσαν από τη γειτονιά της, όπου υπήρχε κενό και θα το γέμιζαν λουλούδια και φυτά. Τα κενά τετράγωνα της γειτονιάς γέμισαν με πράσινο και λουλούδια.

 Η μικρή αυλίτσα της, γεμάτη πανέμορφες γάτες έγινε ορμητήριο για το φύτεμα πράσινου και ιδεών. Οι μικροί κήποι, ένα φάσμα ελπίδας,  της θύμιζαν ότι όλοι μαζί μπορούμε και ότι δεν είναι μόνη της σ’ αυτό τον κόσμο!! Το σπίτι της έγινε στέγη για συζητήσεις και συλλογικότητες, ένωνε τους ανθρώπους με τις γάτες και τη φύση στο αστικό τοπίο.

Ηθικό δίδαγμα: Η ευαισθησία, σαν καλοκαιρινή βροχή, ποτίζει και ανθίζει ό,τι οι άλλοι θεωρούν πετρωμένο.

©Katerina 

Cranes of Hope/Οι Γερανοί της Ελπίδας

Summer Fun

Art For fan Friday with Gillena 

Chica A phrase with 7 words/ Μια φράση με 7 λέξεις

Οι κύκνοι διασκεδάζουν με παιχνίδια στο νερό.

The Swans are having fun with water games.

Charlotte     Elephant's Child

and   Οι Περιπλανήσεις της Messymimi.

The Celebration

In the quiet neighborhood of Oakshade, seventy-two-year-old Eleanor was trying to balance her groceries on the slippery sidewalk, her hands trembling. Today was her granddaughter’s birthday; she had prepared a delicious meal, with the whole family gathered. She had spent days cooking, baking sweets, and folding delicate paper cranes — one for each year of Maggie’s life — hoping to hang them up as a surprise.
— “Mom, I’m so sorry… Maggie’s volleyball tournament ran late, and we’re too tired. We’ll come by next weekend,” said her daughter, her voice full of false promises.
— “I told Mom that tournaments can wait.”
— “Aren’t your parents looking for you?”
— “I told them to find me here. You taught me that family can’t wait.”

But as she climbed the porch steps, the phone rang.

Eleanor sighed, trying to summon whatever optimism she had left, and not let the tears fall. From the window, the unused cranes hung still.

Then, the door knocked. Maggie stood there, cheeks flushed from the cold.

Eleanor’s gaze turned to the stack of origami. One crane fluttered in the breeze, clinging to hope.

Η Γιορτή

Στην ήσυχη συνοικία του Όουκσεϊντ, η 72χρονη Έλενορ προσπαθούσε να ισορροπήσει τα ψώνια της στο ολισθηρό πεζοδρόμιο, με τα χέρια της να τρέμουν. Σήμερα ήταν τα γενέθλια της εγγονής της· είχε ετοιμάσει ένα νόστιμο γεύμα, με όλη την οικογένεια συγκεντρωμένη. Είχε περάσει μέρες μαγειρεύοντας, φτιάχνοντας γλυκά και διπλώνοντας γερανούς οριγκάμι από λεπτό χαρτί — έναν για κάθε χρόνο της ζωής της Μάγκι — ελπίζοντας να τους κρεμάσει ως έκπληξη.

Όμως, καθώς ανέβαινε τα σκαλιά της βεράντας, χτύπησε το τηλέφωνο.
— «Μαμά, λυπάμαι πολύ… το τουρνουά βόλεϊ της Μάγκι άργησε, είμαστε πολύ κουρασμένοι. Θα περάσουμε το επόμενο Σαββατοκύριακο», είπε η κόρη της, με μια φωνή γεμάτη ψεύτικες υποσχέσεις.

Η Έλενορ αναστέναξε, προσπαθώντας να συγκεντρώσει όση αισιοδοξία της απέμενε και να μην αφήσει τα δάκρυα να κυλήσουν. Από το παράθυρο, οι αχρησιμοποίητοι γερανοί έμεναν ακίνητοι.

Τότε, η πόρτα χτύπησε. Η Μάγκι στεκόταν εκεί, κατακόκκινη από το κρύο.
— «Είπα στη μαμά ότι τα τουρνουά μπορούν να περιμένουν.»

-«Μήπως σε ψάχνουν οι γονείς σου;»

-«Τους είπα να με βρουν εδώ. Εσύ μου έμαθες ότι η οικογένεια δεν μπορεί να περιμένει».

Η Έλενορ γύρισε το βλέμμα της προς τη στοίβα με τα οριγκάμι, ένας γερανός φτερούγισε στο αεράκι, γαντζωμένος στην ελπίδα.

 FFF with Nicole

©Katerina

Mosaic Monday No 148 

Eldergreen: When the Voice of the Forest Finds Its Defender

 FFF with Nicole

Chica A phrase with 7 words/ Μια φράση με 7 λέξεις

The Sun sets  over the calm sea.
Ο ήλιος δύει  πάνω από την ήρεμη θάλασσα.

Art For fan Friday with Gillena 

 Charlotte     Elephant's Child

Eldergreen: When the Voice of the Forest Finds Its Defender

In an age where nature often falls silent beneath the noise of human greed, a young biologist dares to listen to the whispers of the forest. A short yet powerful story about the environment, hope, and the responsibility we all share towards our planet.

In the royal forests of Eldergreen, towering trees formed an ancient woodland, and once, crystal-clear rivers flowed freely. A young biologist named Stuart arrived to investigate rumors of polluted waters. The local authorities, now in power, had warned him: "Stay away—these woods are cursed." When asked if he would heed their advice, he firmly replied no. His data revealed different truths: illegal mining threatened to create an ecological disaster.

One evening, as he wandered through the forest, he detected a suspicious chemical trail. Armed with his research, Stuart urged the villagers to take action. Together, they exposed the illegal mining and the discarded waste, calling upon the council of elders to take measures. Gradually, the rivers cleared, whispering once more the victory of nature over greed.

«Eldergreen: Όταν η φωνή του δάσους βρίσκει τον υπερασπιστή της»

Σε μια εποχή όπου η φύση συχνά σωπαίνει κάτω από τον θόρυβο της ανθρώπινης απληστίας, ένας νεαρός βιολόγος τολμά να ακούσει τους ψιθύρους του δάσους. Μια σύντομη αλλά δυνατή ιστορία για το περιβάλλον, την ελπίδα και την ευθύνη που όλοι έχουμε απέναντι στη γη μας.

Στα βασιλικά δάση του Eldergreen,  τα τεράστια  δέντρα  απάρτιζαν ένα αρχαίο δάσος και  παλαιότερα οι ποταμοί έτρεχαν κρυστάλλινοι, ένας νεαρός  βιολόγος ονόματι  Στιούαρτ έφτασε για να εξετάσει φήμες σχετικά με μολυσμένα νερά. Οι τοπικοί άρχοντες που είχαν πλέον την εξουσία  τον είχαν  προειδοποιήσει: "Μείνε μακριά —αυτά τα δάση είναι καταραμένα." Ρωτώντας τον αν θα ακολουθήσει τη συμβουλή τους απάντησε αρνητικά.  Τα δεδομένα του έδειχναν άλλες αλήθειες: η παράνομη εξόρυξη απειλούσε να  συνθέσει μια οικολογική καταστροφή.

Ένα δειλινό, καθώς περιπλανιόταν στο δάσος εντόπισε ένα ύποπτο  χημικό ίχνος,

Οπλισμένος με την έρευνά του, ο Στιούαρτ παρακίνησε  τους χωρικούς να δράσουν. Μαζί, αποκάλυψαν την παράνομη εξόρυξη αλλά και τα πεταμένα απόβλητα, κάλεσε το συμβούλιο των σοφών να πάρει μέτρα. Οι ποταμοί σταδιακά καθάρισαν, ψιθυρίζοντας ξανά τη νίκη της φύσης απέναντι στην απληστία.

©Katerina

The last earthly paradise./ Ο τελευταίος επίγειος παράδεισος.

Try it on Tuesday: Make it magical 

FFF with Nicole

Chica Photo of little birds/ Φωτογραφία από πουλάκια

Αnd Saturday's Critters # 605.

Art For fan Friday with Gillena 

And the next one is completely digital.
Και η επόμενη εντελώς ψηφιακή.

Connecting all these challenges, a story that has within it Magic, birds, nature... and is connected to the challenge

 

Charlotte     Elephant's Child

The last earthly paradise

In a forgotten corner of the world, there was a forest that no map had ever included. The villagers whispered stories about it – how the air shimmered and the trees whispered, how strange creatures wandered within. It was the only place where apples glowed faintly at night and the berries softly sang lullabies when looked upon with respect; this forest was a shared secret among the locals.

Eleni, a girl who once lived happily near the forest as a child, returned now as an adult to bury her mother. At the funeral, she felt overwhelmed, for while her mother had often asked her to visit, she had always refused, prioritizing work above all else. Now, on this day, she couldn’t understand why she felt such deep sadness.

As she stood by the grave, memories flooded her mind – the laughter they shared, the stories her mother told about the magical forest, and the strength of their bond. The weight of sorrow pressed heavily on her heart, as she had taken for granted the time they had together, always believing there would be more opportunities to connect in the future, dedicating the present to work.

In that moment of reflection, a gentle breeze rustled the leaves around her, as if the forest itself was calling out to her. The whispers of the trees seemed to echo her mother’s voice, urging her to remember the magic they once shared. Eleni felt a flicker of hope ignite within her, a desire to reconnect not only with her mother’s memory but also with the enchanting world that had once filled her childhood with wonder and her wanderings in the enchanted forest stopped there..

The next morning, relatives and villagers giving her their hands informed her that the secret forest was now visible on Google Maps, and companies were interested in developing it. They asked her to come and to include her in the help team and as a lawyer, help them save at least part of the forest, if not all of it, from reckless exploitation.

Determined, she decided to return to the forest to help save it, to honor her mother’s spirit, and to seek out the magic that still lay hidden in its depths. Perhaps, in doing so, she could find solace and a way to heal the wounds of her heart.

Ο τελευταίος επίγειος παράδεισος

Σε μια ξεχασμένη γωνιά του κόσμου, υπήρχε ένα δάσος που κανένας χάρτης δεν είχε συμπεριλάβει ποτέ. Οι χωρικοί ψιθύριζαν ιστορίες γι' αυτό - πώς ο αέρας λαμπύριζε και τα δέντρα ψιθύριζαν, πώς παράξενα πλάσματα περιπλανιόντουσαν μέσα. Ήταν το μόνο μέρος όπου τα μήλα έλαμπαν αμυδρά τη νύχτα και τα μούρα τραγουδούσαν απαλά νανουρίσματα όταν τα κοίταζαν με σεβασμό, αυτό το δάσος ήταν ένα κοινό μυστικό των ντόπιων.

Η Ελένη, ένα κορίτσι που κάποτε ζούσε ευτυχισμένα κοντά στο δάσος ως παιδί, επέστρεψε τώρα ως ενήλικη για να θάψει τη μητέρα της. Στην κηδεία, ένιωθε καταβεβλημένη, γιατί ενώ η μητέρα της της ζητούσε συχνά να την επισκεφτεί, εκείνη πάντα αρνούνταν, δίνοντας προτεραιότητα στη δουλειά πάνω απ' όλα. Τώρα, αυτή την ημέρα, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ένιωθε τόσο βαθιά θλίψη.

Καθώς στεκόταν δίπλα στον τάφο, αναμνήσεις κατέκλυσαν το μυαλό της - τα γέλια που μοιράστηκαν, οι ιστορίες που έλεγε η μητέρα της για το μαγικό δάσος και η δύναμη του δεσμού τους. Το βάρος της λύπης πίεζε έντονα την καρδιά της, καθώς θεωρούσε δεδομένο τον χρόνο που είχαν να περάσουν  μαζί, πιστεύοντας πάντα ότι θα υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες να συνδεθούν στο μέλλον, αφιέρωνε το παρόν στη δουλειά.

Εκείνη τη στιγμή της περισυλλογής, ένα απαλό αεράκι θρόιζε τα φύλλα γύρω της, σαν να την φώναζε το ίδιο το δάσος. Οι ψίθυροι των δέντρων έμοιαζαν να αντηχούν τη φωνή της μητέρας της, παροτρύνοντας την να θυμηθεί τη μαγεία που κάποτε μοιραζόντουσαν. Η Ελένη ένιωσε μια λάμψη ελπίδας να φλέγεται μέσα της, μια επιθυμία να επανασυνδεθεί όχι μόνο με τη μνήμη της μητέρας της αλλά και με τον μαγευτικό κόσμο που κάποτε είχε γεμίσει με θαυμασμό την παιδική της ηλικία και η περιπλάνησή της στο μαγεμένο δάσος σταμάτησε εκεί.

Το πρωί οι συγγενείς και οι κάτοικοι του χωριού δίνοντάς της τα χέρια τους, την ενημέρωσαν ότι το μυστικό δάσος φαίνεται πλέον στο Google Maps και εταιρίες εκμετάλλευσης ενδιαφέρονται να χτίσουν, να χτίσουν.... Της ζήτησαν να έρθει να τη συμπεριλάβουν στην ομάδα βοήθειας και ως δικηγόρος να τους βοηθήσει να σώσουν έστω ένα μέρος αν όχι όλο το δάσος από την αλόγιστη  εκμετάλλευση. 

 

Αποφάσισε να επιστρέψει στο δάσος  να βοηθήσει στη σωτηρία του,   να τιμήσει το πνεύμα της μητέρας της και να αναζητήσει τη μαγεία που ακόμα κρυβόταν στα βάθη του. Ίσως, κάνοντας αυτό, να μπορούσε να βρει παρηγοριά και έναν τρόπο να γιατρέψει τις πληγές της καρδιάς της.

Tribute to numbers, birds and faces!!/Αφιέρωμα στους αριθμούς τα πουλιά και τα πρόσωπα!!

Monthly Photo Challenge 5 photos with numbers/  5 φωτογραφίες με αριθμούς

Numbers, mathematics, and the supposed infinite time that never reaches its end are connected to the creatures that inhabit this world.

Αριθμοί, μαθηματικά και ο υποτιθέμενος άπειρος χρόνος, που ποτέ δεν φτάνει, συνδέονται με τα πλάσματα που ζούμε σε αυτόν τον κόσμο.

For the

FFF 

Chica Photo of little birds/ Φωτογραφία από πουλάκια

Ehd Saturday's Critters # 605

Catherine

The Polluted River/ Το μολυσμένο Ποτάμι

For the Try it on Tuesday  challenge, July 8.

The  theme is "SUMMER BLOOMS".

Linking to Nicole's Friday Face Off and to Gillena's Art For Fun Friday.

Which version do you prefer?

Charlotte 

Elephant's Child

The Polluted River

In Koryfi, a small town in Greece, the river that flowed past Lina's house and once sparkled, now runs polluted and dirty. Something is definitely wrong. The pollution from the nearby industry has turned its waters toxic. Fifteen-year-old Lina sits in her yard, next to the blooming purple hydrangeas, sorting the recyclables from her house cleaning—plastic bottles here, tin cans there.

Just then, Mr. Giannis walks by her yard. He remembered the river's past.

"We used to drink from its clear water," he tells her, his brows furrowed.

"There's nothing to be done, Mr. Giannis. Many people work at the factory, and they don't even want to talk about the pollution it causes."

"You young people must try to do something; it's your future."

Lina lowered her head, and Mr. Giannis, with purposeful strides, nodded a greeting and left.

That evening, after searching her library and computer for information on how the river could be cleaned, Lina devised a plan: to convince the industry to install biological purification. This would certainly require pressure, so she decided to organize the residents. She would unite the whole town in a common effort, the salvation of the river. Initially, she created a flyer on her computer and printed many copies, distributing them to shops, schools, and public services. The residents were reluctant to listen, but soon, the entire town participated—students and teachers helped with informational campaigns, farmers collected signatures, and local associations organized protests. The pressure was so immense that the industry was forced to yield and install a biological purification system. The following year, the salmon returned to the river.

Το μολυσμένο Ποτάμι

Στην Κορυφή μια μικρή πόλη της Ελλάδας, το ποτάμι που περνούσε μπροστά από το σπίτι της Λίνας και κάποτε έλαμπε, τώρα κυλάει μολυσμένο και βρώμικο, κάτι σίγουρα πηγαίνει  στραβά. Η ρύπανση από τη κοντινή  βιομηχανία έχει μετατρέψει τα νερά του σε τοξικά. Η δεκαπεντάχρονη Λίνα κάθεται στην αυλή του σπιτιού της, δίπλα στις ανθισμένες μοβ ορτανσίες  και   ταξινομεί τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια από τον καθαρισμό του σπιτιού της— πλαστικά μπουκάλια εδώ, τενεκεδένια κουτιά εκεί. Τότε περνάει  από την αυλή ο κύριος  Γιάννης, ο οποίος θυμόταν το παρελθόν του ποταμού.

«Κάποτε πίναμε από το γάργαρο νερό του» της λέει με τα φρύδια του σουφρωμένα.

«Δε γίνεται τίποτα κύρ Γιάννη, δουλεύει πολύς κόσμος στο εργοστάσιο και δε θέλουν καν να μιλούν για την μόλυνση που προκαλεί».

«Εσείς οι νέοι πρέπει να προσπαθήσετε να κάνετε κάτι, είναι το μέλλον σας». Η Λίνα κατέβασε το κεφάλι της και ο κυρ Γιάννης με δυναμικά βήματα έγνεψε έναν χαιρετισμό και έφυγε.

Εκείνο το βράδυ αφού έψαξε στη βιβλιοθήκη και στον υπολογιστή της πληροφορίες για το πώς μπορεί ο ποταμός να καθαριστεί, η Λίνα κατάστρωσε ένα σχέδιο:

Να πείσει τη βιομηχανία να εγκαταστήσει βιολογικό καθαρισμό. Ασφαλώς,  αυτό θα απαιτούσε πίεση, οπότε αποφάσισε να οργανώσει τους κατοίκους. Θα ένωνε όλη την πόλη σε μια κοινή προσπάθεια, τη σωτηρία του ποταμού. Αρχικά έφτιαξε ένα φυλλάδιο στον υπολογιστή και το εκτύπωσε σε πολλά αντίτυπα, το μοίρασε στα καταστήματα, τα σχολεία, τις δημόσιες υπηρεσίες. Οι κάτοικοι  δεν ήθελαν να ακούσουν,  σύντομα όμως, όλη η πόλη συμμετείχε — οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί βοήθησαν  στις ενημερωτικές εκστρατείες, οι αγρότες συγκέντρωσαν υπογραφές και οι τοπικοί σύλλογοι οργάνωσαν διαμαρτυρίες. Η πίεση ήταν τόσο μεγάλη που η βιομηχανία αναγκάστηκε να υποχωρήσει και να εγκαταστήσει σύστημα βιολογικού καθαρισμού. Τον επόμενο χρόνο οι σολομοί επέστρεψαν στο ποτάμι.

©Katerina